Geen bewijs van eigendom?Jacht aan de ketting

Geplaatst op 10-08-2022  -  Categorie: Algemeen  -  Auteur: AD  -  Bron: Algemeen Dagblad

AD artikel 'Waarvan Akte' van 10-8-2022:

Geen bewijs van eigendom? Jacht aan de ketting in Spanje.

De gedroomde wereldreis van het echtpaar van begin zestig met hun zeewaardig zeiljacht stokt al in de eerste de beste Spaanse haven. De Spaanse douane constateert bij een routinecontrole dat ze geen geldig internationaal eigendomsbewijs kunnen overleggen en legt het jacht aan de ketting. Die gaat pas los als ze via dat internationaal
erkende bewijs kunnen aantonen dat de boot echt hun eigendom is.

Enigszins in paniek belt het echtpaar, dat ik goed ken, mij vanuit Spanje. Kan ik, als hun notaris en wettelijke vertegenwoordiger in Nederland, helpen? Tja, voor mij is dit ook nieuw, maar ik beloof dat ik de zaak met spoed ga regelen. Vaststaat dat het schip daadwerkelijk hun eigendom is. Ze hebben het zelf laten bouwen en hebben ook allerlei bewijzen om dat te onderbouwen. Maar daar neemt de Spaanse douane, die gespitst is op met crimineel geld verworven jachten, geen genoegen mee.

Waar is dat internationale eigendomsbewijs, de Zeebrief?
Die hebben ze niet. Niet aan gedacht of zelfs maar van gehoord. Dus moet ik er als de wiedeweerga achteraan. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde, ook omdat ik in een wereld beland waaraan de digitale revolutie grotendeels voorbij lijkt te zijn gegaan. Een wereld waarin veel nog ouderwets per post moet worden afgehandeld.

Om de zeebrief te krijgen, moet het Kadaster op mijn aangeven een verzoek indienen bij de Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT), die toezicht houdt op de Nederlandse scheepvaart. Vervolgens geeft de ILT een voorlopige Zeebrief af, waarin staat dat het jacht deel is van de Nederlandse vloot. Aan die brief is een uniek nummer gekoppeld. Met  dat nummer kunnen buitenlandse autoriteiten de herkomst van het schip achterhalen.

Na ongeveer een maand is de voorlopige Zeebrief met het nummer er. Maar daarmee zijn we er nog niet. Want de regelgeving eist dat het nummer in het schip wordt gebrandmerkt, zoals dat heet. En dat mag de eigenaar niet zelf doen, dat is de taak van een speciaal aangestelde functionaris van het Kadaster. Die reist daartoe de hele wereld af.

Bij brandmerken denk je aan een roodgloeiend ijzer en smeulend hout. Maar in de hedendaagse werkelijkheid bevestigt de Kadasterfunctionaris slechts een bordje met het nummer op het schip. Nagelvast, dat wel.

Gelukkig voor het echtpaar vertrekt de Kadasterfunctionaris twee dagen later naar Spanje, waar ook andere Nederlandse jachteigenaren wachten op een brandmerk. Kan hij in één moeite door het echtpaar uit de brand helpen. Zo geschiedt het allemaal en de Zeebrief volgt. Na nog wat formaliteiten geeft de Spaanse douane het jacht vrij. Het opgeluchte echtpaar kan zijn wereldreis vervolgen.
Gebrandmerkt en al.